pęk ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zbiór jednorodnych przedmiotów związanych razem lub występujących razem w naturze (1.2) skłębiona lub splątana rzecz (1.3) pęknięcie, rozpukJ. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, Słownik języka polskiego, Warszawa 1908, tom 4, s. 129 (1.4) miejsce największej średnicy naczynia (1.5) (1.6)
(1.1-2)
(1.1) Marcinek szybko skoczył ku kapliczce, wspiął się na płot i ułamał ogromny pęk kwitnących gałęziStefan Żeromski, Syzyfowe prace. (1.2) Siądź w łodzi, przy ognisku, na sieci tych pęku…Maria Konopnicka, Capri (1.3) Dyrektor Henio był złośliwy, dowcipny, oczytany a z cicha pękStefan Żeromski, Nawracanie Judasza.
(1.1) pęk + (1.2) pęk +
(1.1) pęk słomy / kluczy / prostych / płaszczyzn (1.1) oś / środek pęku
(1.1) wiązka (1.2) kłąb (1.3) pęknięcie, rozpuk
(1.1) wiecha, bukiet, snop, wiecheć
pękatość , Pękosław , Pękosława pęczek pękaty
śmiać się do pęku • z cicha pęk • wielki pęk atmosferyczny
angielski: (1.1) set, group, bundle, sheaf czeski: (1.1) svazek haitański: (1.1) lyas niderlandzki: (1.1) bos , bundel , boeket rosyjski: (1.1) пук