__TOC__ preceptor ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) nauczyciel, wychowawca (1.2) zwierzchnik stojący na czele okręgu w zakonie rycerskim;
(1.1-2)
(1.1) W latach 1550–1551 był preceptorem niemieckich studentów w Paryżu, skąd zbiegł w obawie o swoje życie. (1.2) W niektórych zakonach rycerskich, jak joannici, templariusze i Krzyżacy, preceptor był przełożonym okręgu.
(1.1) preceptor następcy tronu (1.2) z tytułem preceptora • preceptor Akwitanii / Sycylii
(1.1) bakałarz
preceptorski
angielski: (1.1) preceptor węgierski: (1.1) preceptor włoski: (1.1) precettore
preceptor ()
rzeczownik policzalny (1.1) nauczyciel, instruktor (1.2) w Kościele anglikańskim: kantor
(1) preceptor; preceptors
precept, preceptorship preceptress
<
preceptor ()
rzeczownik (1.1) preceptor
(1.1) tanító, segédtanító, házitanító