obowiązkowy ()
, ,
przymiotnik (1.1) będący czyimś obowiązkiem (1.2) (o człowieku) dobrze wywiązujący się z obowiązków
(1.1) (1.2)
(1.1) Chodzi w szczególności o wpłaty z NBP, pochodzące z oprocentowania rezerw obowiązkowych odprowadzanych przez banki komercyjne na rachunki NBP. (1.1) Właścicielka zwierzęcia zapomniała o obowiązkowych szczepieniach.
(1.1) obowiązkowy strój / pobór wojskowy • lektura / obecność obowiązkowa • obowiązkowa służba wojskowa • obowiązkowe ubezpieczenie • badania / szczepienia / dostawy obowiązkowe (1.2) obowiązkowy uczeń / pracownik
(1.1) obligatoryjny, przymusowy
(1.1) konieczny (1.2) porządny, rzetelny
(1.2) służbisty
obowiązek , obowiązkowość obowiązkowo obowiązany, obowiązujący
angielski: (1.1) obligatory; (1.2) dutiful arabski: (1.1) إلزامي, إجباري białoruski: (1.1) абавязковы; (1.2) акуратны duński: (1.1) obligatorisk; (1.2) pligtopfyldende, pligttro esperanto: (1.1) deviga; (1.2) skrupula, zorga francuski: (1.1) obligatoire; (1.2) assidu, consciencieux hiszpański: (1.1) obligatorio, imperativo; (1.2) concienzudo, aplicado, escrupuloso łaciński: (1.1) necessarius, obligatus maltański: (1.1) obbligatorju, bilfors niderlandzki: (1.1) verplicht niemiecki: (1.1) Pflicht-; (1.2) pflichtbewusst nowogrecki: (1.1) υποχρεωτικός; (1.2) ευσυνείδητος rosyjski: (1.1) обязательный; (1.2) добросовестный szwedzki: (1.1) obligatorisk ukraiński: (1.1) обов'язковий węgierski: (1.1) kötelező; (1.2) kötelességtudó włoski: (1.1) obbligatorio