milczenie () , , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) nieodzywanie się, niemówienie (1.2)
(1.1-2)
(1.1) Naczelnik, tęgi, rudobrody Niemiec, nakazawszy im znakiem milczenie, począł następnie nasłuchiwać.
(1.1) zachować / zachowywać / nakazać / nakazywać milczenie • zmusić / zmuszać do milczenia • milczenie o czymś
(1.1) mowa, niemilczenie (1.2) mówienie, niemilczenie
zamilknięcie , milczek , zmilczenie , zmilczanie , przemilczenie , milkliwość milknąć, przemilczeć, milczeć , zamilknąć , zmilczeć , zmilczać milczący, milkliwy
mowa jest srebrem, a milczenie złotem • zapuścić kurtynę milczenia / zapuszczać kurtynę milczenia • grobowe milczenie • milczenie owiec • zmowa milczenia • milczenie bliższe chytrości niż dobroci • milczenie Buddy • milczenie skarb wszelkiej polityki • albo milczeć, albo co lepszego mówić nad milczenie • milczenie głupiego uda za mądrego • przerywać milczenie
angielski: (1.1) silence arabski: (1.1) سكوت, هدوء, صمت białoruski: (1.1) маўчанне bułgarski: (1.1) мълчание ; (1.2) мълчане , мълчене czeski: (1.1) mlčení duński: (1.1) tavshed esperanto: (1.1) silento, muteco francuski: (1.1) silence gudźarati: (1.1) ચુપકીદી (cupakīdī) hiszpański: (1.1) callada , silencio niemiecki: (1.1) Schweigen ; (1.2) Schweigen nowogrecki: (1.1) σιωπή portugalski: (1.1) silêncio rosyjski: (1.1) молчание ukraiński: (1.1) мовчання włoski: (1.1) silenzio