dłuto ()
,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) metalowe narzędzie, złożone z uchwytu i ostrza, używane m.in. do ręcznej obróbki rzeźbiarskiej, wykonywania otworów, zagłębień, rzeźbienia, przecinania i wygładzania; (1.2) penis
(1.1-2)
(1.1) holajza (1.2)
dłutownica
< Maciej Malinowski, Jak ogurek stał się… ogórkiem!, „Obcy język polski” (3)
angielski: (1.1) chisel baskijski: (1.1) zizel, trintxa białoruski: (1.1) долата bułgarski: (1.1) длето czeski: (1.1) dláto estoński: (1.1) peitel fiński: (1.1) taltta francuski: (1.1) ciseau , burin hiszpański: (1.1) formón interlingua: (1.1) cisello japoński: (1.1) 鑿 (のみ, nomi), 鏨 (たがね, tagane) kaszubski: (1.1) dłóto koreański: (1.1) 끌 (kkeul) łaciński: (1.1) caelum niemiecki: (1.1) Beitel , Stemmeisen , Meißel rosyjski: (1.1) долото , стамеска słowacki: (1.1) dláto szwedzki: (1.1) stämjärn , mejsel ukraiński: (1.1) долото (doloto), стамеска (stameska) wilamowski: (1.1) bǡsuł włoski: (1.1) cesello , scalpello