gaśnica ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) przenośny przyrząd do gaszenia pożaru; (1.2) nosDanuta Buttler, O wzajemnym oddziaływaniu terminologii i słownictwa technicznego. Determinologizacja wyrazów z leksyki specjalnej, „Poradnik Językowy” nr 3/1979, s. 131.
(1.1)
(1.1) Ogień można zagasić gaśnicą lub zdusić kocem.
(1.1) gaśnica samochodowa / pianowa / śniegowa
gaśnicowy , gaszenie , gaśniczak gasić gaszący, gaśniczy, gaśnicowy
(1.2) afrykanerski: (1.1) brandblusser albański: (1.1) zjarrfikës angielski: (1.1) fire extinguisher, extinguisher arabski: (1.1) مطفأة الحريق (míṭfaˁat al-ḥarīq) baskijski: (1.1) itzalgailu białoruski: (1.1) вогнетушыцель bułgarski: (1.1) пожарогасител czeski: (1.1) hasicí přístroj duński: (1.1) brandslukker , ildslukker , slukker esperanto: (1.1) estingilo estoński: (1.1) tulekustuti fiński: (1.1) käsisammutin, sammutin francuski: (1.1) extincteur hiszpański: (1.1) extintor kazachski: (1.1) от сөндіргіш (ot söndirgiş) koreański: (1.1) 소화기 (so.hwa.gi) litewski: (1.1) gesintuvas niemiecki: (1.1) Feuerlöscher nowogrecki: (1.1) πυροσβεστήρας ormiański: (1.1) կրակմարիչ rosyjski: (1.1) огнетуши́тель słowacki: (1.1) hasiaci prístroj szwedzki: (1.1) brandsläckare ukraiński: (1.1) вогнегасник węgierski: (1.1) tűzoltókészülék włoski: (1.1) estintore