__TOC__ aalen ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) najstarszy wiek jury środkowej; (1.2) najniższe piętro jury środkowej;
(1.1-2) jura
; nazwę wprowadził do piśmiennictwa naukowego szwajcarski geolog i paleontolog K. Mayer-Eymar w 1864 r.W. Mizerski, H. Sylwestrzak, Słownik geologiczny. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, s. 9, ISBN 83-01-13781-9.
angielski: (1.1) aalenian; (1.2) aalenian kataloński: (1.1) Aalenià ; (1.2) Aalenià niemiecki: (1.1) Aalenium; (1.2) Aalenium
aalen ()
czasownik słaby (1.1) łowić węgorze czasownik słaby w użyciu zwrotnym (2.1) wyciągać (się), wylegiwać (się)
(1-2)Wiktionary.de, aalen (Konjugation), 2018 aal|en (aalt), aalte, geaalt (haben)
(2.1) sich aalen
(2.1) sich in der Sonne aalen
Aalen , Aal