ablatyw ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) przypadek gramatyczny wyrażający odchodzenie i oddzielanie się od czegoś, a w łacinie spełniający także inne role, m.in. narzędnika i miejscownika;
(1.1)
(1.1) Czytałam artykuł naukowy na temat ablatywu w języku tatarskim.
(1.1) przyrostek ablatywu
(1.1) pochodnik, ablativus, ablatiwus, częściowo narzędnik
(1.1) przypadek gramatyczny
ablacja , ablativus ablatywny, ablacyjny ablacyjnie
angielski: (1.1) ablative case asturyjski: (1.1) ablativu baskijski: (1.1) ablatibo białoruski: (1.1) аблатыў bułgarski: (1.1) аблатив duński: (1.1) ablativ esperanto: (1.1) ablativo, deira kazo fiński: (1.1) ablatiivi francuski: (1.1) ablatif hiszpański: (1.1) ablativo japoński: (1.1) 奪格 kazachski: (1.1) шығыс септік łaciński: (1.1) ablativus mongolski: (1.1) гарах niemiecki: (1.1) Ablativ , Woherfall norweski (bokmål): (1.1) ablativ norweski (nynorsk): (1.1) ablativ rosyjski: (1.1) аблатив , исходный падеж , отложительный падеж słowacki: (1.1) ablatív szwedzki: (1.1) ablativ włoski: (1.1) ablativo