__TOC__ łyk ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) przełknięcie, łyknięcie pewnej ilości płynu (1.2) ilość płynu, jaką przełyka się za jednym razem rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) mieszczuch, mieszczanin
(3.1) od: łyko
(1.1-2) (2.1)
(1.2) Wypiłem dwa łyki kawy.
(1.2) łyk +
(1.1) łyk czegoś: wody / herbaty / kawy / piwa (1.2) pić małymi/dużymi łykami • daj mi łyka
(1.1) (1.2) haust
(1.1-2) kęs
łykanie , łyknięcie łyczek / łykać , przełykać
(2.1) Violetta Machnicka, Uwagi o słownictwie „Kronik” Bolesława Prusa, „Acta Universitatis Lodziensis”, „Folia Linguistica” 39/1999, s. 59.
(1.1-2)
(2.1) angielski: (1.1) swallow, duży gulp chiński standardowy: (1.2) 口 (kǒu) górnołużycki: (1.2) lunk hiszpański: (1.1) trago ; (1.2) trago jidysz: (1.1) זופּ (zup); (1.2) זופּ (zup) kazachski: (1.1) жұтым; (1.2) жұтым niderlandzki: (1.1) slok , teug / niemiecki: (1.1) Schluck , Zug rosyjski: (1.1) глоток ; (1.2) глоток słowacki: (1.1) hlt węgierski: (1.2) korty
łyk ()
łyḱ
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) luka, szczerba
(1.1) łyk; łykia
łykik
, lucke <