bandyta () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek dopuszczający się ciężkich przestępstw, w tym napadów i morderstw
(1.1)
(1.1) Szeryf w milczeniu patrzył na zabitego bandytę, po czym zdmuchnął dym wydobywający się z lufy jego rewolweru i włożył broń do kabury.
(1.1) bandzior, oprych, opryszek, rzezimieszek, łotr, łotrzyk, zbir; apasz
(1.1) przestępca
(1.1) drab, gangster, herszt, mafioso, nożownik, rabuś, rekieter, rozbójnik, zbójnik, zbój, zbójca
(1.1) banda
banda , bandyctwo , bandytyzm bandzior bandycki
jednoręki bandyta
(1.1) , lub H. Safarewiczowa, Wyrazy na -it, -ita w języku polskim, „Język Polski” nr 2/1947, s 50.
angielski: (1.1) bandit białoruski: (1.1) бандыт bułgarski: (1.1) бандит duński: (1.1) bandit esperanto: (1.1) rabisto francuski: (1.1) bandit hiszpański: (1.1) bandido litewski: (1.1) banditas niemiecki: (1.1) Bandit portugalski: (1.1) bandido rosyjski: (1.1) бандит slovio: (1.1) bandit (бандит) szwedzki: (1.1) bandit ukraiński: (1.1) бандит wilamowski: (1.1) bandyt włoski: (1.1) bandito , brigante , fuorilegge