drąg () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) długi i gruby kij (1.2) dźwigniaIrena Bajerowa, Wpływ techniki na ewolucję języka polskiego, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo PAN, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1980, s. 57. rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) niezgrabny człowiek
(1.1-2.1)
(1.1) Uderzał go tym drągiem po plecach, aż dudniło.
(1.1) kij, pręt, sztaba, tyka, żerdź;
(1.1) kij (2.1) człowiek
drągowina , drągowe drążek drągal /; drąglisko drągowaty, drągowy
angielski: (1.1) pole, rod jidysz: (1.1) דרוק (druk) węgierski: (1.1) karó, dorong wilamowski: (1.1) fȫł