ek ()
zaimek osobowy (1.1) ja
ek ()
wykrzyknik (1.1) nawoływanie do rozpoczęcia
(1.1) Ek! Ni iru! → Naprzód! Chodźmy!
eke eki, ekigi
ek ()
(1.1) początek lub chwilowość
(1.1) kanti — ekkanti → śpiewać — zaśpiewać (1.1) krii — ekkrii → krzyczeć — krzyknąć
ek eke, ekde eki, ekigi
ek ()
przysłówek (1.1) także
ek ()
rzeczownik (1.1) ryba
ek ()
liczebnik główny (1.1) jeden, 1
ek ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) dąb
ek ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dąb
(1.1) en ek, eken, ekar, ekarna
(1.1) Eken är trädens konung. → Dąb jest królem drzew.
(1.1) ekskog
ek ()
eḱ • ekk
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kąt (1.2) róg (1.3) boks narożnik