__TOC__ combo ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) urządzenie pełniące dwojaką funkcję (1.2) kumulacja wydarzeń dobrych lub nieprzyjemnych (1.3) w kolarstwie przełajowym zsiadanie, bieg, a następnie ponowne wsiadanie na rowerStefan Wiertlewski, Grindowanie na pegach, czyli o zapożyczeniach angielskich w socjalnej odmianie języka, w: Język. Komunikacja. Informacja 1/2006 pod red. P. Nowaka i P. Nowakowskiego, s. 71. (1.4) wśród użytkowników gier wideo kombinacja zagrań, dzięki której otrzymuje się więcej punktów, bonus itd., np. sekwencja ciosów
(1.2) Ale miałem dziś combo – najpierw poślizgnąłem się w kuchni i upadłem, a potem – gdy wstawałem – uderzyłem głową o otwartą szafkę. (1.2) Mój narzeczony trafił wczoraj combo – rano znalazł na chodniku dychę, a wieczorem dostał od kumpla grę, o której marzył.
(1.2) mieć / trafić combo
(1.4) kombo, kombos
(1.3) kombos
combo ()
rzeczownik (1.1) niewielki zespół muzyków jazzowych (1.2) kombinacja
(1.1-2) combo; combos lub comboes
(1.2) combination