weselnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) uczestnik wesela, gość na przyjęciu weselnym (1.2) ktoś, kto jest wesoły, rozwesela innychAnna Kostecka-Sadowa, Wybrane tendencje słowotwórcze w polszczyźnie południowokresowej na przykładzie Mościsk i okolic (uwagi o zjawiskach słowotwórczych w języku Polaków południowokresowych), „Socjolingwistyka” XXVII, 2013, s. 156.
(1.1-2)
(1.1) Przyszło w końcu do tego, że trabanci królewscy musieli czynić na miejscu porządek, aby dla weselników pozostał przejazd wolny.Henryk Sienkiewicz, Na polu chwały.
(1.2) wesołek
(1.1) żałobnik
(1.1) gość
wesele , wesołość , wesołkowatość , weselenie , rozweselanie , rozweselenie , poweselenie , wesołek , weselisko , weselicho , Wesoła , Wesele , Wesołowo , rozweselacz weselniczka , weselnica weselić , rozweselać , rozweselić , poweselić weselny, wesoły, wesołkowaty, wesół, wesolutki wesoło, wesołkowato, wesutko, weselnie
baskijski: (1.1) ezteiliar ukraiński: (1.1) весільчанин