adytum ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) adyton (sanktuarium, święty przybytek) (1.2) najgłębszy zakamarek
(1.1-2) adyt|um, adyti
(1.1) „…«Heu fuge, nate dea, teque his» ait «eripe flammis. Hostis habet muros; ruit alto a culmine Troia. (…) sacra suosque tibi commendat Troia penatis; hos cape fatorum comites, his moenia quaere magna pererrato statues quae denique ponto.» Sic ait et manibus vittas Vestamque potentem aeternumque adytis effert penetralibus ignem…”Publius Vergilius Maro: Aeneis, liber secundus, 289-297 → „…rzekł: «Uciekaj stąd, synu bogini, / Wyrwij się z tego pożaru! Wróg zdobył / Mury. W gruz wali się z wyżyny Troja. (…) Teraz świętości i Penaty swoje / Tobie powierza Troja. Weź je z sobą, / Wspólników doli, szukaj dla nich miasta, / Które po długim śród morza błądzeniu / Wreszcie założysz wielkie». Tak powiedział / I z niedostępnej komory naonczas / Święte przewiązki przynosi sam, Westę / Przemożną, nigdy nie gasnący ogień.Publiusz Wergiliusz Maro: Eneida, ks. II, w. 400-414, s. 90, tłum. Zygmunt Kubiak, wyd. Świat Książki, Warszawa 1998, ISBN 83-7129-534-0
(1.1) (ádyton) < (ádytos) → niedostępny, nie do wchodzenia < → nie- + wchodzę (1.2) < (1.1)