kosić ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany ( skosić) (1.1) ścinać wysoką trawę lub zboże – kosą lub maszynowo (1.2) zabijać, zwykle wiele osób lub zwierząt naraz (1.3) gwara więzienna, kraść
(1.1-3)
(1.1) Biedny mąż musi od rana kosić trawnik przed domem. (1.2) Sierżant kosił serią cały pluton nieprzyjaciela. (1.3) Chuligan chwalił się, jak kosi kobietom portmonetki.
(1.1) kosić + • nie kosić +
(1.1) kosić trawę / zboże / pszenicę / … (1.3) kosić torebkę / portfel / …
(1.1) żąć, wyżynać, zżynać (1.3)
(1.1) ścinać (1.2) zabijać
kośnik /, półkosek , kosina , kosa , kosisko , kosiarka , kosiarz , kosynier , kośba , koszenie , podkaszanie wykaszać, podkaszać , skosić , zakosić kosiarski
lot koszący • jeden kosi, drugi nosi
→ 'ciąć, siec kosą' , ,
(1.3) angielski: (1.1) mow, cut białoruski: (1.1) касіць; (1.2) касіць duński: (1.1) meje, slå; (1.2) meje esperanto: (1.1) falĉi estoński: (1.1) niitma hiszpański: (1.1) segar, guadañar; (1.2) segar, degollar; (1.3) afanar, chorar, fangar, mangar, mariscar jidysz: (1.1) קאָשען (koszen) niemiecki: (1.1) mähen rosyjski: (1.1) косить ukraiński: (1.1) косити węgierski: (1.1) kaszál włoski: (1.1) falciare; (1.2) falcidiare; (1.3) fottere, fregare, sgraffignare