wykształcić ()
, ,
czasownik przechodni dokonany ( wykształcać) (1.1) nadać czemuś jakiś kształt, uformować coś (1.2) sprawić, że ktoś nauczy się czegoś, posiądzie wiedzę, ukończy szkołę itp. (1.3) pobudzić coś do sprawniejszego działania, wyćwiczyć coś czasownik zwrotny dokonany wykształcić się ( wykształcać się) (2.1) zdobyć umiejętności lub wiedzę w jakiejś dziedzinie (2.2) zostać rozwiniętym przez ćwiczenia (2.3) osiągnąć końcowy kształt, w pełni się rozwinąć (2.4) powstać w określonej, ukończonej formie
(1) (2)
(1.1) Minie jeszcze kilka lat, zanim ten dąb wykształci grube, mocne konary. (1.2) Jako profesor akademii medycznej, wykształcił co najmniej tuzin wybitnych chirurgów. (1.3) Obok zaciekłości w walce wykształcono w pittbullach niezwykłą wprost uległość wobec ludziIzabela Filipiak, Magiczne oko. Opowiadania zebrane. (2.1) W życiu, Mirmidia, chodzi o całkiem zwykłe rzeczy: wykształcić się, złapać dobrą robotę, założyć rodzinę i pilnować, żeby dzieciaki nie zeszły na złą drogęMirosława Sędzikowska, Eus, deus, kosmateus. (2.2) […] z jednej strony wykształciły się u nich ogromne, nieproporcjonalne do reszty mięśnie. (2.3) Pisklakom nie wykształciły się jeszcze skrzydła. (2.4) Z czasem wykształcił się specjalny formularz papieskiego dokumentu konfirmacyjnego.
(1.1) uformować, wygenerować, wytworzyć, ukształtować (1.2) wychować, wyedukować, wyuczyć (1.3) wyrobić, wyćwiczyć (2.4) uformować się, ukształtować się
wykształcenie , wykształciuch , kształt wykształcony wykształcony, kształtowy
angielski: (1.1) form; (1.2) educate duński: (1.1) danne; (1.2) uddanne francuski: (1.1) former; (1.2) éduquer, instruire; (1.3) former, cultiver; (2.1) se former, s'instruire; (2.2) se former; (2.3) se former; (2.4) se former