wojować ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( powojować) (1.1) walczyć, brać udział w fizycznej bitwie (1.2) prowadzić z kimś spory o coś, zwalczać coś (1.3) bawić się w wojnę czasownik przechodni niedokonany ( zawojować) (2.1) podbijać, zdobywać, zwyciężać
(1.1-3)
(1.1-2) wojować z + (2.1) wojować +
wojennik , wojowanie , wojownik , wojowniczka , wojna , wojsko , wojak , wojski , wojaczka , wojowniczość zawojować , powojować wojenny, wojowniczy, wojaczy, przedwojenny, powojenny, wojujący wojowniczo, wojskowo
odziedziczone z → walczyć, prowadzić wojnę, a to od rzeczownika vojь → bój, wojsko, wojownik (stąd ) , , , , i notowane od XV wieku
esperanto: (1.1) militi hiszpański: (1.1) guerrear, combatir łaciński: (1.1) bello rosyjski: (1.1) воева́ть; (1.2) воева́ть