proboszcz ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ksiądz zarządzający parafią;
(1.1)
(1.1) Na żywieckim rynku Trzech Króli, reprezentujących poszczególne parafie żywieckie, przywita burmistrz miasta oraz proboszczowie żywieccy diecezja.bielsko.pl.
(1.1) ustanowić / wprowadzić proboszcza
(1.1) paroch, pleban;
(1.1) ksiądz, zarządca
(1.1) parafia
probostwo , probościna , proboszczówka , Proboszczów , Proboszczewice , Proboszczowice proboszczowski, proboszczowy
< < Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 133.
niepoprawna jest forma „”
angielski: (1.1) parish priest, pastor baskijski: (1.1) erretore białoruski: (1.1) пробашч czeski: (1.1) farář esperanto: (1.1) paroĥestro francuski: (1.1) curé hiszpański: (1.1) párroco łaciński: (1.1) parochus , praepositus niderlandzki: (1.1) pastoor , parochiepriester nowogrecki: (1.1) παπάς της ενορίας portugalski: (1.1) pároco rosyjski: (1.1) приходско́й свяще́нник , настоя́тель słowacki: (1.1) farár ukraiński: (1.1) настоятель , парох węgierski: (1.1) plébános wilamowski: (1.1) plejbon , pruø̄bøšč , priöebość włoski: (1.1) curato , parroco , pievano