nocnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) naczynie do wypróżniania się, używane zwłaszcza przez małe dzieci; (1.2) noclegJan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka, „Język Polski” nr 9/1913, s. 252. (1.3) nocowanie koni na pastwisku rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) ktoś, kto włóczy się po nocy
(1.1-2)
(1.1) posadzić na nocnik, siedzieć na nocniku
(1.1) urynał; ,
nocny , nocka , noc , nocowanie , zanocowanie , przenocowanie , nocnica nocniczek nocować , zanocować , przenocować nocny, nocnikowy nocą
obudzić się z ręką w nocniku
angielski: (1.1) potty, chamber pot, pot, urinal, chamber, jerry baskijski: (1.1) pixontzi, txizontzi białoruski: (1.1) (начны) гаршчок bułgarski: (1.1) цукало czeski: (1.1) nočník duński: (1.1) natpotte , potte francuski: (1.1) goguenot, gogues, pot de chambre, jules , vase de nuit hiszpański: (1.1) orinal kaszubski: (1.1) dojinka , wodny zégark macedoński: (1.1) нокшир niemiecki: (1.1) Töpfchen norweski (bokmål): (1.1) nattpotte / norweski (nynorsk): (1.1) nattpotte nowogrecki: (1.1) γιογιό , δοχείο νυκτός rosyjski: (1.1) ночной горшок włoski: (1.1) vaso da notte , orinale , pitale