__TOC__ dymka ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) roczna, mała cebula zwyczajna (jadalna), zwykle przeznaczona do sadzenia, otrzymywana przez bardzo gęsty wysiew nasion (1.2) rodzaj tkaniny bawełnianej, konopnej lub lnianej o splocie atłasowym, jednobarwnej (bielonej) lub pasiastej, stosowanej dawniej na bieliznę, podszewki i obicia;
(2.1) od: dymek
(1.1-2)
(1.1) Obsadziliśmy dymką całe trzy ary pola za domem. (1.2) Z jednego metra bieżącego dymki wyjdzie tylko jedna podszewka.
(1.2) dymka angielska / sekieska
(1.2) dyma
(1.1) dym , dymek , dymienie dymić, odymić, odymiać, zadymić, zadymiać dymny, dymowy (1.2) dyma
(1.1) – dawniej taka cebula była owędzana i suszona w dymie (1.2) → barchanKwiryna Handke, Hanna Popowska-Taborska, Irena Galster Nie dajmy zginąć słowom. Rzecz o odchodzącym słownictwie, Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, Warszawa 1996, ISBN 83-86619-56-2, s. 92 < Kwartalnik historii kultury materialnej, tom 34, Instytut Archeologii i Etnologii PAN, PWN, Warszawa 1986, s. 501 < → dwa razy, podwójnie + nić, osnowa
angielski: (1.1) spring onion, scallion; (1.2) dimity bułgarski: (1.1) арпаджик duński: (1.1) forårsløg
dymka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) fajka
(1.1) fajka
dym , dymák , dymovnica , dymnica dymiť dymový, dymivý, dymnicový