donosiciel ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ten, kto donosi, oskarża
(1.1)
(1.1) W organizacji było ponad dwudziestu donosicieli.
(1.1) jawny / płatny / zakonspirowany / zawodowy / znienawidzony donosiciel
(1.1) denuncjator; delator, sykofanta; kapuś, kabel, kapusta / kapucha, kapelusz, kret, gumowe ucho; dziub, kalafior, łapa, stuk, skunks, śmierdziel
(1.1) informator
(1.1) konfident, oszczerca, szpicel, skarżypyta
donos , donosik , donosicielstwo , donoszenie , donaszanie , doniesienie donosicielka nosić, znosić, donosić , donaszać , donieść donosicielski
Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 24.
angielski: (1.1) informer, informant, squealer baskijski: (1.1) salatari białoruski: (1.1) даносчык bułgarski: (1.1) доносник czeski: (1.1) donašeč , udavač , bonzák duński: (1.1) stikker hiszpański: (1.1) delator , soplón niemiecki: (1.1) Denunziant nowogrecki: (1.1) καταδότης rosyjski: (1.1) доноситель , доносчик , стукач , ябедник słowacki: (1.1) donášač , udavač turecki: (1.1) gammaz włoski: (1.1) informatore