__TOC__ barnabita ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) zakonnik z zakonu założonego przez św. Antoniego Marię Zaccaria;
(1.1)
(1.1) Tego barnabitę spotkałem w Afganistanie. (1.1) Można wynająć salę konferencyjną u barnabitów w Warszawie.
(1.1) ojciec barnabita • klasztor / kościół / nowicjat / postulat / kuria prowincjalna / parafia BarnabitówW nazwach wielowyrazowych używamy wielkiej litery; zobacz też: Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 156.
(1.1) zakonnik, osoba konsekrowana
Barnaba barnabicki, Barnabowy
(1.1) < < < (bar naḇyā)
słowacki: (1.1) barnabita włoski: (1.1) barnabita
barnabita ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) barnabita
(1.1)
(1.1) paulán
barnabitský Barnabáš
barnabita ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) barnabita
(1.1) barnabita; barnabiti