zdążyć () , ,
czasownik nieprzechodni dokonany (1.1) przybyć na umówioną godzinę (1.2) skończyć jakąś pracę, zadanie w określonym czasie (1.3) dotrzymać komuś kroku (1.4) zdołać wykonać czynność
(1.1-3)
(1.4) Dziewczyna nie zdążyła nawet jęknąć. Zwiotczałe ciało opadło na łóżko, a na białej poduszce pojawiła się szybko rosnąca plama krwi.
(1.1) nie spóźnić się, przyjść na czas (1.2) nie spóźnić się, dotrzymać terminu; wyrobić się (1.3) dotrzymać kroku, nadążyć
zdążenie , zdążanie zdążać podchorąży zawsze zdąży
angielski: (1.1) be in time, come in time, nie zdążyć na: miss , come too late; (1.3) keep pace (with ) hiszpański: (1.1) llegar a tiempo; (1.2) lograr/conseguir hacer; (1.3) alcanzar niderlandzki: (1.1) op tijd zijn, op tijd komen, het redden; (1.2) op tijd afkrijgen, het redden; (1.3) bijhouden nowogrecki: (1.1) προφταίνω, προλαβαίνω; (1.2) προφταίνω, προλαβαίνω; (1.3) προφταίνω, φτάνω, προκάνω rosyjski: (1.1) успеть ukraiński: (1.1) встигнути; (1.2) встигнути