kulawy ()
,
przymiotnik (1.1) utykający na nogę (1.2) źle zorganizowany lub źle funkcjonujący rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) człowiek utykający na nogę
(1.1-2) (2.1)
(1.1) kulawy człowiek / mężczyzna • kulawy koń (1.2) kulawa polszczyzna • kulawe prawo
(1.1) okulały; chromy; (1.2) kiepski (2.1) kulawiec, kulas; chromy
(1.1) kaleki
(1.1) szpotawy
kulawka , kulawiec , kulas kuleć kulawo
pies z kulawą nogą • prowadził ślepy kulawego • wiódł ślepy kulawego
Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.
angielski: (1.1) lame baskijski: (1.1) herren; (2.1) herren białoruski: (1.1) кульгавы bułgarski: (1.1) куц, хром esperanto: (1.1) lama gudźarati: (1.1) અપંગ (apaṅga) hiszpański: (1.1) cojo; (2.1) cojo kaszubski: (1.1) kùlawi łaciński: (1.1) claudus rosyjski: (1.1) хромой ukraiński: (1.1) кульгавий; (2.1) кульгавий wilamowski: (1.1) łom, łomy włoski: (1.1) sciancato, zoppo; (2.1) zoppo