wspólnorodzajowy () , ,
przymiotnik (1.1) o rzeczowniku mogący być używany w dwóch rodzajach gramatycznych i odmieniany tak samo w każdym z nich
(1.1)
(1.1) Rzeczownikami wspólnorodzajowymi są np. beksa, gaduła, oferma czy niedołęga – każdy z nich można poprzedzić zarówno słowem ten, jak i ta, a przy tym zawsze odmienia się tak samo.
(1.1) Rzeczowniki wspólnorodzajowe różnią się od dwurodzajowych tym, że odmieniają się tak samo niezależnie w jakim rodzaju się ich użyje, np. poprzedzając zaimkiem ten czy ta ( tego gapy – tej gapy, temu gapie – tej gapie itp.). W rzeczownikach dwurodzajowych odmiana jest inna ( tego świadka – tej świadek, temu świadkowi – tej świadek).
Alojzy Adam Zdaniukiewicz, Z zagadnień kultury języka: teoria, praktyka, szkoła, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 112. Rozprawy Komisji Językowej, Tomy 20-22, Łódzkie Towarzystwo Naukowe. Komisja Językowa, Zakład im. Ossolińskich, 1974, s. 110. Edward Breza, Nazwiska Pomorzan: pochodzenie i zmiany, Tom 1, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2000, s. 146., ISBN 9788370178987.