transcendencja () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) istnienie poza czymś, w szczególności istnienie przedmiotu poznania poza umysłem poznającym (1.2) istnienie Boga i świata duchowego poza światem uznanym za stworzony;
(1.1-2)
(1.1) Lem zadawał pytania o rolę konieczności i przypadku w przyrodzie i w ludzkiej egzystencji, o przyszłe drogi rozwoju technologii i ich konsekwencje dla człowieka, o istnienie Boga i transcendencji, o możliwości komunikowania się z Obcymi z kosmosu itd.Krzysztof Lubczyński, Obcy, Trybuna, 2006 (1.2) Dzięki wcieleniu Syna Bożego stała się możliwa komunia między Bogiem i Jego stworzeniem, która wcześniej wydawała się sprzeczna z Boską transcendencją.Andrzej Czaja, Benedykta XVI wizja Kościoła jako komunii, Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie, 13 (2008).
(1.1) immanencja (1.2) immanencja
transcendentalista , transcendentalistka , transcendentalizm , transcendentalność , transcendentność transcendentalistyczny, transcendentalny, transcendentny
(1.1) < Stanisław Makowski, Romantyzm, WSiP, Warszawa 1995, s. 141. (1.2) <
angielski: (1.1) transcendence; (1.2) transcendence bułgarski: (1.1) трансценденция francuski: (1.1) transcendance ; (1.2) transcendance włoski: (1.1) trascendenza ; (1.2) trascendenza