pokłon ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) niskie pochylenie głowy lub całego tułowia na znak oddania czci (1.2) dar czołobitny dla panaZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 127. (1.3) pochylenie obrazu w procesji katolickiej na Kaszubach;
(1.1-3)
(1.1) Po wspólnym pokłonie przed pomnikiem delegaci udali się w stronę trybuny. (1.1) Wychodząc z komnaty, bił pokłony do ziemi. (1.3) Historia tradycji pokłonów feretronów nie została dotychczas szczegółowo zbadana.
(1.1) bić pokłony • pokłon Trzech Króli / pasterzy • głęboki pokłon
(1.1) ukłon, pokłonienie, skinienie (1.2) poczta
pokłonienie , ukłon , skłon pokłonić , ukłonić się , kłaniać się , pokłonić się , skłonić , skłaniać pokłonny
angielski: (1.1) bow, greeting; (1.3) bow chorwacki: (1.1) poklon ; (1.3) poklon czeski: (1.1) poklona ; (1.3) poklona francuski: (1.1) révérence ; (1.3) révérence hiszpański: (1.1) reverencia ; (1.3) reverencia łaciński: (1.1) reverentia niemiecki: (1.1) Verbeugung ; (1.3) Verbeugung nowogrecki: (1.1) υπόκλιση portugalski: (1.1) reverência ; (1.3) reverência rosyjski: (1.1) поклон ; (1.3) поклон sanskryt: (1.1) नमः slovio: (1.1) poklon; (1.3) poklon włoski: (1.1) inchino , riverenza ; (1.3) inchino