kostnica ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pomieszczenie, w którym przechowuje się ciała zmarłych do chwili pogrzebu; (1.2) przykościelna kaplica pogrzebowa
(1.1-2)
(1.1) Ciało babki już przywieźli z kostnicy. (1.2) Obrzędy pogrzebowe rozpoczną się w kostnicy.
(1.1) promorta
(1.2) kaplica
kostny
angielski: (1.1) morgue, mortuary baskijski: (1.1) gorputegi duński: (1.1) lighus francuski: (1.1) morgue hiszpański: (1.1) morgue , depósito niemiecki: (1.1) Leichenhaus nowogrecki: (1.1) νεκροτομείο , νεκροθάλαμος rosyjski: (1.1) морг słoweński: (1.1) mrtvašnica szwedzki: (1.1) bårhus ukraiński: (1.1) морг , покі́йницька wilamowski: (1.1) baenhousła , bǡnhouzła , banhoejzła włoski: (1.1) camera mortuaria , obitorio ; (1.2) cappella mortuaria