konwój ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) poruszająca się wspólnie grupa pojazdów lub okrętów, sformowana ze względów logistycznych lub z uwagi na bezpieczeństwo; (1.2) grupa uzbrojonych osób ochraniająca przewożony ładunek lub ludzi
(1.1-2)
(1.2) Wtedy to pierwszy raz uciekłem z konwoju, robiąc gliniarzy w jajo, wtedy stali się dla mnie ludzkim nawozem, który mógłbym bez końca kłuć widłami.
(1.1) konwój +
(1.1) konwój morski / humanitarny / wojskowy / honorowy • konwój statków / okrętów / pojazdów • jechać / jeździć / poruszać się w konwoju • jechać / jeździć / poruszać się konwojem • formować / rozformować konwój • dołączyć do konwoju • odłączyć się od konwoju
konwojowanie , konwojent , konwojentka , konwojowiec , konwojer konwojować konwojowy, konwojencki
angielski: (1.1) convoy baskijski: (1.1) konboi białoruski: (1.1) канвой ; (1.2) канвой bułgarski: (1.1) конвой ; (1.2) конвой chiński standardowy: (1.1) 队 (duì) esperanto: (1.1) konvojo hiszpański: (1.1) convoy ; (1.2) escolta kataloński: (1.1) comboi niemiecki: (1.1) Konvoi nowogrecki: (1.1) νηοπομπή , κομβόι , εφοδιοπομπή ; (1.2) συνοδεία portugalski: (1.2) comboio rosyjski: (1.1) конвой ; (1.2) конвой włoski: (1.1) convoglio