woebegone ()
, , ,
przymiotnik (1.1) nieszczęsny, przygnębiony (1.2) zbolały, świadczący o głębokim smutku lub rozpaczy (1.3) żałosny, marny, pożałowania godny
(1.1-3) woebegone;
(1.1) While they were talking, Paganel came up again on the poop, looking very woebegone and crestfallen.Jules Verne, In Search of the Castaways; or Captain Grant's Children, tłum. Charles Francis Horne, 1911. → Gdy rozmawiali, na rufie pojawił się znów Paganel, wyglądając na przygnębionego i strapionego. (1.2) […] calling upon him in the afternoon I found him seated at his table, with a most woebegone look in his face, and his eyes streaming more copiously than usual.Frank Barrett, A Set of Rogues, wyd. Macmillan & Co., Nowy Jork 1895. → […] odwiedzając go po południu zastałem go siedzącego przy swym stole, z wielce zbolałym wyrazem na twarzy i oczami bardziej załzawionymi, niż zwykle.
(1.1) woeful, sorrowful (1.2) sorrowful
woebegoneness woebegonely
, wo bigon, „ogarnięty żałobą”