ugór ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) pole nieuprawiane przez pewien czas;
(1.1)
(1.1) Rzeki zamienia On w pustynię, / oazy na ziemię spragnioną, / ziemię żyzną na słony ugór / skutkiem niegodziwości jej mieszkańcówKsięga Psalmów 107,33-34, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Augustyn Jankowski, Lech Stachowiak)..
(1.1) leżeć ugorem
(1.1) odłóg
ugorowanie , ugorek ugorować
orka na ugorze
→ miejsce wyschnięte, wypalone słońcem, od czasownika → wypalić się, wyschnąć,
angielski: (1.1) fallow baskijski: (1.1) lugorri bułgarski: (1.1) угар esperanto: (1.1) novalo francuski: (1.1) jachère galicyjski: (1.1) barbeito hiszpański: (1.1) barbecho łaciński: (1.1) pratagium niemiecki: (1.1) Brache nowogrecki: (1.1) χωράφι σε αγρανάπαυση portugalski: (1.1) barbeito , pousio rumuński: (1.1) ogor, ţelină słowacki: (1.1) úhor , prieloh szwedzki: (1.1) träda ukraiński: (1.1) облі́г wilamowski: (1.1) bröh , brȫh , bröch włoski: (1.1) maggese