__TOC__ dekadent ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) przedstawiciel dekadentyzmu (1.2) osoba pesymistycznie nastawiona do życia, spodziewająca się rychłego końca
(1.1-2)
(1.1) schyłkowiec (1.2) schyłkowiec
dekadentyzm dekadentka dekadencki
, utworzone od Zapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 6/1906, s. 84., → spadać, upadać
angielski: (1.1) decadent białoruski: (1.1) дэкадэнт francuski: (1.1) décadent rosyjski: (1.1) декадент słowacki: (1.1) dekadent ; (1.2) dekadent ukraiński: (1.1) декадент włoski: (1.1) decadente
dekadent ()
przymiotnik (1.1) dekadencki
(1.1)
Dekadenz
dekadent ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) dekadent – przedstawiciel dekadentyzmu (1.2) dekadent
dekadentizmus , dekadencia , dekadentnosť dekadentka dekadentný dekadentne