καρφί ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) gwóźdź (1.2) kapuś, donosiciel (1.3) aluzja (1.4) ścięcie (w siatkówce)
(1.1-4) N43: καρφιού; καρφιά, καρφιών
(1.2) σπιούνος
καρφίς , καρφίτσα , καρφοβελόνα , κάρφωμα , καρφωτής καρφάκι καρφάρα καρφώνομαι, καρφώνω καρφωτός καρφωτά
δε μου καίγεται καρφί / καρφάκι → coś obchodzi kogoś tyle co zeszłoroczny śnieg κάθομαι στα καρφιά → siedzieć jak na szpilkach κόβω καρφιά / κόβω γύφτικα καρφιά → trząść się z zimna, kogoś przenika zimno μια στο καρφί και μια στο πέταλο → raz na wozie, raz pod wozem τα κάνω γυαλιά καρφιά → rozbić, potłuc w drobny mak
(1.1-3) od