dziczeć ()
, ,
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) o roślinach i zwierzętach: stawać się dzikim, wracać do naturalnego stanu (1.2) o człowieku: stawać się dzikim, tracić cechy kogoś cywilizowanego (1.3) o człowieku: odwracać się, stronić od innych, tracąc umiejętność obcowania z ludźmi
(1.1-3)
(1.2) Gdy człowiek z nikim nie spotyka się, robi się dziwny - dziczeje.
dzicz , dzikość , dzik , dzikus , dzikuska , dzikusek , dziki , dziczyzna , dziczenie , zdziczenie , dzikowanie zdziczeć , dzikować dziki, dziczy, zdziczały dziko
włoski: (1.1) rinselvatichire; (1.2) rinselvatichire