curo ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) awokado, smaczliwka (drzewo)
(2.1)
(1.1) curos
(1.1) aguacate, , ,
(1.1) →
curo ()
czasownik (1.1) dbać, troszczyć sięJózef Korpanty, Słownik łacińsko-polski. A-H, tom 1, Warszawa 2001, s. 469–470, ISBN 83-7195-221-X (1.2) leczyć, uleczyć, kurować
(1.1-2) cūrō, cūrāre, cūrāvī, cūrātum
(1.1) Magna di curant, parva neglegunt.Marcus Tullius Cicero, De natura deorum, liber II → O wielkie rzeczy bogowie się troszczą, a małe rzeczy zaniedbują. (1.1) Officium tuum est curare ne ulla ovis neve ulla capra desit!Luigi Miraglia, Fabulae Syrae, Edizioni Accademia Vivarium novum, Rzym, 2010, s. 19, ISBN 978-88-95611-29-7 → Twoim obowiązkiem jest dbać, by nie brakowało żadnej owcy ani żadnej kozy! (1.2) Medicus curat, natura sanat. → Lekarz (tylko) leczy, natura uzdrawia. (1.2) Medice, cura te ipsum. → Lekarzu, ulecz sam siebie.
cura , curatio
curo ()
(1.1) 1 czasu teraźniejszego trybu oznajmującego (presente do indicativo) czasownika curar
curar
curo ()
(1.1) 1. ,