mija ()
(1.1) 3. od: mijać rzeczownik, rodzaj żeński (2.1)
(2.1)
(2.1)
mija ()
wykrzyknik (1.1) przy zwracaniu się do córki z odcieniem afektywnym, uczuciowym: kochana, córeczko, myszko, skarbie, słoneczko (1.2) przy zwracaniu się do koleżanki z odcieniem afektywnym, uczuciowym: droga, kochana, złotko, skarbie, słoneczko, moja droga (1.3) przy zwracaniu się do żony lub narzeczonej z odcieniem afektywnym, uczuciowym: kochanie, kochana, złotko, skarbie, słoneczko, kotku, aniołku
(1.1-3) mija; mijas
(1.1) ¡Levántate, mija, que ya es hora de ir a la escuela! → Wstawaj, skarbie, już pora iść do szkoły!
mijo mijita mijear
od → moja córka
mija ()
rzeczownik (1.1) stół
< → stół < <
mija ()
liczebnik główny, rodzaj męski lub żeński (1.1) sto (nie bezpośrednio zależny od innych części zdania)
(1.1) mija; mitejn; mijiet
(miʾa) → sto
używany bez następującego po nim rzeczownika, czyli zaimkowo i w liczebniku forma przydawki: mitt
mija ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) siku
(2.1) 3. od: mijar (2.2) 2. od: mijar
(1.1) mija; mijas
(1.1) Vou só dar uma mija e já volto. → Ja tylko pójdę na siku i zaraz wracam.
(1.1)