__TOC__ kender ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) znawca, koneser
(2.1) = kende → znać
(1.1) en kender, kenderen, kendere, kenderne
(1.1) En erfaren islamkender holdt en forelæsning om dyrenes rettigheder i den islamiske verden. → Wytrawny islamoznawca wygłosił wykład o prawach zwierząt w świecie islamskim.
kende kendt
kender ()
rzeczownik (1.1) , konopie (1.2) konopie
(1.1) kenderáztató • kenderföld • kendermag • kenderolaj • kendertörés (1.2) kenderfonal • kenderfonó • kenderkóc • kenderkötél • kendervászon
kenderes