panika

panika ()

, ,

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nagły, nierzadko bezpodstawny strach, przerażenie (często dotyczy grup ludzi, tłumu)

(1.1) ,

(1.1) Wybuch spowodował panikę wśród publiczności obecnej na defiladzie. (1.1) Niemogący nadążyć wyli i wrzeszczeli w panice.

(1.1) panika na giełdzie • szerzyć / wywołać panikę • ulegać / ulec panice • uciekać w panice

(1.1) popłoch

(1.1) strach

(1.1) run

Pan , panikarz , panikara , panikarka , panikowanie panikować , spanikować paniczny, panikarski, spanikowany panicznie, panikarsko

< → paniczny, czyli dotyczący Pana, bożka z greckiej mitologii, którego krzyk miał wprawiać ludzi w nagły, bezpodstawny i zaraźliwy strach

angielski: (1.1) panic białoruski: (1.1) паніка bułgarski: (1.1) паника chorwacki: (1.1) panika czeski: (1.1) panika duński: (1.1) panik esperanto: (1.1) paniko francuski: (1.1) panique hiszpański: (1.1) pánico interlingua: (1.1) panico kataloński: (1.1) pànic litewski: (1.1) panika łotewski: (1.1) panika niemiecki: (1.1) Panik nowogrecki: (1.1) πανικός słowacki: (1.1) panika ukraiński: (1.1) паніка węgierski: (1.1) pánik włoski: (1.1) panico

panika ()