polor ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) kultura towarzyska, dobre maniery, umiejętność właściwego zachowania się (1.2) cecha tego, co jest wykwintne i wytworne (1.3) połysk
(1.1-3)
(1.1) I rozjarzam się na mgnienie w uśmiechu z tych, co to trzeba mieć ten polor we krwi, żeby zmieścić bez pośpiechu pozdrowienie, mimo energicznego pośpiechu przecież. (1.2) Ja mówię, że poezji nie ma bez poloru, a polor być nie może tam, gdzie nie ma dworu.
(1.1) bon ton, dobre maniery, kindersztuba, obycie, ogłada, okrzesanie, savoir-vivre (1.2) wykwintność, wytrawność (1.3) glanc, połysk
→ „polerować, wygładzać” lub „bielić”