synczyzna () , ,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) neologizm literacki: idea skupiania uwagi narodu na przyszłości, odrzucenie dotychczasowego znaczenia przeszłości i przodków, nierozpamiętywanie się w historiiKatarzyna Kuczyńska-Koschany, Gest pośmiertnego pisania i inne „gesta” poetyckie (Verlaine, Rimbaud), w: Poznańskie Studia Polonistyczne Seria Literacka 17 (37) 201, s. 47.Jacek Breczko, Wyzwolenie Polaka z formy polskiej (Gombrowicza program przebudowy polskiej kultury), w: ΣΟΦΙΑ, nr 9/2009, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, s. 112.

(1.1)

(1.1) — Do diabła z Ojcem i Ojczyzną! Syn, syn, to mi dopiero, to rozumiem! A po co tobie Ojczyzna? Nie lepsza Synczyzna? Synczyzną ty Ojczyznę zastąp, a zobaczysz!Witold Gombrowicz, Trans-Atlantyk.

syn

(1.1) Słowo to pochodzi z powieści Witolda Gombrowicza Trans-AtlantykLucyna Wille, Elemente der Bezugskultur in der Übersetzung, w: Kalbotyra, nr 59(3), 2008, s. 298. i powstało w opozycji do ojczyzny, która jest utożsamiana ze skupianiem się na ojcach, czyli przeszłości. Synczyzna ma symbolizować skupianie uwagi na synach, czyli przyszłości