sensat ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek sztucznie poważny, silący się na uczoność, mędrkujący (1.2) człowiek doszukujący się we wszystkim sensacji, chętnie wywołujący w swym otoczeniu sensację. (1.3) człowiek mądry, uczony i trzymający się w życiu stałych zasad
(1.1-3)
(1.1) Oba panowie grali wybornie swe role sensatów, ludzi rozmyślających tylko nad wielkimi zadaniami ekonomicznymi obecnego położeniaJózef I. Kraszewski, Roboty i prace, rozdz. III.. (1.2) Jurek to kawał sensata, z byle czego robi bóg wie co, z igły widły, a potem okazuje się, że z dużej chmury mały deszcz. (1.3) Przy tym był człowiek wykształcony, oczytany, a nie popisujący się niczym. Milczał więcej niż mówił – cierpliwy był niezmiernie i nikt go nigdy w pasji nie widział… Mimo tych przymiotów (…) innym się nie podobał… Sensatem go nazywano i młodzież go nie lubiła, bo od hulanek stronił, a do zabawy stworzony wcale nie byłJózef I. Kraszewski, Sprawa kryminalna, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1977, s. 14..
sensacja , sensacyjka , sensacyjność sensatka sensacyjny, sensacki sensacyjnie
< → obdarzony rozumem