znachor ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek bez uprawnień i bez odpowiedniego wykształcenia medycznego zajmujący się leczeniem ludzi, zwykle za pomocą ziół, zamawiania, guseł, czarów (1.2) zły lekarz
(1.1-2)
(1.1) Babcia mojej koleżanki leczyła się u znachora.
(1.1) leczyć się u znachora
(1.2) konował
(1.1) lekarz
(1.1) uzdrowiciel, uzdrawiacz
(1.1) szeptun
znachorstwo znachorka znachorski
< < < znać
(1.1)
białoruski: (1.1) знахар , чараўнік , шаптун bułgarski: (1.1) знахар czeski: (1.1) mastičkář ; (1.2) mastičkář fiński: (1.1) puoskari hiszpański: (1.1) curandero jidysz: (1.1) רופֿא (rojfe) kaszubski: (1.1) kùsrôt nowogrecki: (1.1) κομπογιαννίτης , ψευτογιατρός rosyjski: (1.1) знахарь , целитель słowacki: (1.1) mastičkár ; (1.2) mastičkár