wierzyciel ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba lub instytucja, od której pożyczone zostały pieniądze (1.2) osoba fizyczna lub prawna, która może żądać spełnienia świadczenia od innej osoby, z którą łączy ją stosunek zobowiązaniowy;
(1.1-2)
(1.1) Miał mnóstwo długów i co rusz wydzwaniali do niego wierzyciele. (1.2) Dyrektor szkoły jest wierzycielem, uprawnionym do żądania wykonania obowiązku szkolnego w drodze egzekucji administracyjnej.
(1.1) spłacić / spłacać wierzyciela / wierzycieli • zalegać wierzycielowi / wierzycielom (1.2) wierzyciel alimentacyjny / egzekucyjny / hipoteczny / materialny / osobisty / podatkowy / rzeczowy / wekslowy
(1.1) dłużnik (1.2) dłużnik
wierzytelność wierzycielka wierzycielski, wierzytelny
angielski: (1.1) creditor; (1.2) creditor baskijski: (1.1) hartzekodun; (1.2) hartzekodun białoruski: (1.1) крэдытор ; (1.2) крэдытор bułgarski: (1.1) кредитор czeski: (1.1) věřitel esperanto: (1.1) kreditoro; (1.2) kreditoro francuski: (1.1) créancier hiszpański: (1.2) acreedor kataloński: (1.1) creditor ; (1.2) creditor łaciński: (1.1) creditor; (1.2) creditor niemiecki: (1.1) Gläubiger ; (1.2) Gläubiger , Kreditor rosyjski: (1.1) кредитор ; (1.2) кредитор słowacki: (1.1) veriteľ ukraiński: (1.1) кредитор ; (1.2) кредитор węgierski: (1.1) hitelező; (1.2) hitelező