zbieg okoliczności ()
, ,
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy (1.1) przypadkowe, równoczesne nastąpienie dwóch lub więcej wydarzeń pozostających w pewnej relacji do siebie
(1.1) ;
(1.1) Porażka z Brytyjczykami to pechowy zbieg okoliczności. (1.1) Co za zbieg okoliczności, że nam też się zachciało pizzy? (1.1) Chrystus, leżący na bruku warszawskim, dłonią – przedziwnym zbiegiem okoliczności zachowaną – pokazywał w kierunku kościoła.
(1.1) przypadek, koincydencja
albański: (1.1) bashkëndodhi angielski: (1.1) coincidence, concurrence arabski: (1.1) مصادفة azerski: (1.1) təsadüf baskijski: (1.1) kointzidentzia czeski: (1.1) shoda okolnosti duński: (1.1) sammentræf esperanto: (1.1) (hazarda) koincido fiński: (1.1) yhteensattuma francuski: (1.1) coïncidence , conjoncture , concours de circonstances hiszpański: (1.1) coincidencia ido: (1.1) koincido interlingua: (1.1) coincidentia islandzki: (1.1) tilviljun kataloński: (1.1) coincidència manx: (1.1) cohuittymys norweski (bokmål): (1.1) sammentreff portugalski: (1.1) coincidência rosyjski: (1.1) совпадение serbsko-chorwacki: (1.1) koincidencija słoweński: (1.1) naključje szkocki gaelicki: (1.1) co-thuiteamas szwedzki: (1.1) sammanträffande , tillfällighet , händelse turecki: (1.1) tesadüf włoski: (1.1) coincidenza