mianowaniec ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ktoś, kto został odgórnie mianowany na jakieś stanowisko z powodów innych niż merytoryczne
(1.1)
(1.1) Administrowanie państwem jest sztuką o wiele trudniejszą i bardziej skomplikowaną niż szpiegowanie czy prześladowanie przeciwników politycznych: przecież ci nowi mianowańcy nie dysponują wiedzą ekonomiczną ani nie mają pojęcia o problemach społecznych.Radosław Rybicki Menadżer, czyli czekista, cytat za Historycy.org, dostęp 2013.10.05
(1.1) mianowaniec aparatu • mianowaniec partyjny
(1.1) przyniesiony w teczce
mianowanie , mianownik , miano mianować mianownikowy
(1.1) określenie pejoratywne, na określenie osób, które objęły stanowisko np. z partyjnego klucza