dominikanin ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) członek katolickiego zakonu męskiego, założonego przez św. Dominika;
(1.1)
(1.1) Ulicą idzie dominikanin w białym habicie. (1.1) W mediach często widuje się dominikanów wygłaszających swoje poglądy. (1.1) Zakon dominikanów powstał w celu przeciwdziałania ruchowi albigensów, a w późniejszym okresie dominikanie często sprawowali urząd inkwizytora, realizując misję głoszenia ewangelii „wszędzie, wszystkim i na wszystkie sposoby”. (1.1) Krucjata albigeńska odegrała znaczącą rolę w tworzeniu i organizacji zarówno zakonu dominikanów, jak i średniowiecznej inkwizycji. (1.1) Wielebni oo. dominikanie wezwali naszych ojców do kurii biskupiej, a nawet do nuncjatury apostolskiej, uważając wspomniany cud za bajeczkę (…)
(1.1) klasztor / kościół Dominikanów • dominikanie świeccy
(1.1) albigens
(1.1) zakonnik
Dominik , Dominika , Dominikanin , Dominikanka , Dominikana dominikanka dominikański, podominikański
(1.1) ; od imienia Dominika GuzmánaJan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, op. cit. < → pański (należący do Boga)
(1.1)
angielski: (1.1) Dominican białoruski: (1.1) дамініканец chorwacki: (1.1) dominikanac czeski: (1.1) dominikán duński: (1.1) dominikaner esperanto: (1.1) dominikano francuski: (1.1) dominicain hiszpański: (1.1) dominico interlingua: (1.1) dominicano łaciński: (1.1) dominicanus niemiecki: (1.1) Dominikaner portugalski: (1.1) dominicano rosyjski: (1.1) доминиканец słowacki: (1.1) dominikán węgierski: (1.1) dominikánus, domonkos włoski: (1.1) domenicano