ojczyc () ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) rzeczywisty i prawny syn swego ojcaBarbara Bartnicka, Język i my. 4, WSiP, Warszawa 1994, s.131., dziedzic rodowego gniazda (1.2) rodak, rodowity syn swej ziemi
(1.1-2)
(1.1) Braci doma jakoś zastałem obu […], a gdym się oznajmił, że tej ziemi ojczycem jestem i u cesarzam sługiwał, wzięto mnie do stołu poczestnie i ugaszczanoJózef I. Kraszewski, Historia prawdziwa o Petrku Właście palatynie, którego Duninem zwano, Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1983, ISBN 83-216-0344-0, s. 26.. (1.2) […] Jednemu przybłędzie niepoczciwemu, który się tu zwlókł nie wiedzieć skąd, ojczycem tutejszym nie będąc, musiał czoło stawićJózef I. Kraszewski, Jelita, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1959, s. 106..
(1.2) ojczyce królestwa / narodu
(1.1) ojczycz, ojcowic, oćcic (1.2) syn ojczyzny; familiant, krajan, swojak, współrodak, ziomek
(1.2) przybłęda, przybysz, cudzoziemiec
ojce
syn jednego ojca, pochodzący z prawego łoża