morowy ()
,
przymiotnik (1.1) niosący mór, powodujący mór, zarazę (1.2) o osobie: dzielny, godzien uznania (1.3) o przedmiocie lub czynności: udany
(1.1-3)
(1.1) Lud prosty w Litwie wyobraża morowe powietrze w postaci dziewicy, któréj zjawienie się […] poprzedza straszliwą chorobę.Adam Mickiewicz, Adama Mickiewicza Konrad Wallenrod i Grażyna (1851), s. 248. (1.2) Z pana to morowy człowiek – zaśmiał się szofer.Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Prokurator Alicja Horn, Warszawa 2010, s. 220. (1.2) „Mówi się po prostu: Stasiu przyjechał, Stasiu zarządził, Stasiu będzie na inspekcji. Jednym słowem – Stasiu to morowy chłop”.Dowódca „szczurów Tobruku” [w:] rp.pl
(1.1) zaraza morowa • morowe powietrze (1.2) morowa panna / dziewczyna • morowy chłopak / chłop / człowiek / gość / kawaler / kolega
(1.2) byczy, fajny
morowo mór morowiec
(1.1)
włoski: (1.1) bubbonico