pogranicze ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) obszar przy granicy dzielącej przestrzenie (1.2) właściwość, sytuacja lub dziedzina bliska lub podobna innej w tej samej
(1.2)
(1.1) Gwara laska słyszana była do niedawna na pograniczu polsko-czeskim. (1.2) Miał ziarnicę złośliwą – chorobę z pogranicza nowotworów, ale leczoną za pomocą chemioterapii na oddziałach onkologicznych.
(1.1) Pogranicze Kłodzkie • Pogranicze Lubuskie
(1.1) przygranicze, rubież
(1.1) kresy
pograniczny, graniczny pogranicznik , granica graniczyć pogranicznie
Maciej Malinowski, Fiat Punto czy fiat punto?, „Obcy język polski” (8)
angielski: (1.1) borderland, frontier, marches czeski: (1.1) pohraničí duński: (1.1) grænseland , grænseområde ; (1.2) grænseland , grænseområde francuski: (1.1) zone frontière japoński: (1.1) jidysz: (1.1) גרענעצלאַנד (grenecland) niemiecki: (1.1) Grenzland , Grenzgebiet norweski (bokmål): (1.1) grenseland ; (1.2) grenseland norweski (nynorsk): (1.1) grenseland ; (1.2) grenseland rosyjski: (1.1) пограни́чье słowacki: (1.1) pohraničie węgierski: (1.1) határsáv